Een prachtige preek, maar toch iets gemist...

De hele wereld heeft zaterdag gekeken. Het huwelijk van Harry en Meghan. Een prachtig sprookje. Vanuit gelovig perspectief: een geweldig moment om de hele wereld die misschien al heel lang afscheid heeft genomen van het geloof en zeker de kerk  nog eens te laten zien waar het in het christendom ook al weer om gaat.

Bisschop Michael Curry heeft de zaak stevig opgeschud. Zijn preek was verfrissend. Zijn stijl, passend bij zijn achtergrond, was nog eens wat anders dan de ingetogen Britse stijl. Prachtige verwijzingen naar het Hooglied, naar Martin Luther King en naar negrospirituals. Zijn preek en zijn stijl swingden de pan uit. De jonge generatie royals leek het prachtig te vinden. De oudere generatie behield hun stiff upperlip.
Een mooie boodschap voor Pinksteren: hoe de liefde alles in vuur en vlam zou kunnen zetten. Berg je, als de ware liefde boven komt drijven.

Wie kan daar wat op tegen hebben? Als je wat rondsurft op het internet is iedereen dolenthousiast. Alleen een enkele, zeer orthodoxe moppert nog wat. Het is allemaal wel heel optimistisch. Waar is de zonde gebleven? En ook nog het oordeel? Kunnen wij mensen dit allemaal wel zelf? Waar is de verlossing, waar is de vergeving?

Zelf zat ik ook wat kritisch te kijken. Ergens vond ik het een gemiste kans. Natuurlijk: niets op de liefde tegen. Ook niets tegen de politieke boodschap van vreugde en vrede die zal aanbreken wanneer de liefde werkelijk een plaats krijgt. (Kinderen zullen geen honger meer hebben.)

Maar kan het niet persoonlijker? In niets klinkt het leven van Harry en Meghan door. Het Evangelie galmt als een klaroenstoot die over hen heen gaat. Maar waar raakt het hun leven? Het gaat hier om een huwelijk van twee jonge mensen, allebei uit gebroken gezinnen, die aan den lijve hebben meegemaakt hoe ingrijpend het is, als de liefde niet blijkt te zijn, wat ervan verwacht werd. Hun huwelijksdag is het sprookje bij uitstek, maar alleen in echte sprookjes leven mensen nog lang en gelukkig. Meghan zelf heeft al een huwelijk achter de rug...

Hoe mooi zou het zijn, om die moeilijkheden te durven benoemen, voor het oog van deze royals die dit, op de Queen na, allemaal zelf meegemaakt hebben. Voor een hele wereld die niet in een sprookjeswereld leeft, maar in een wereld die strijd kent. Waarin liefde en trouw dagelijks bevochten moeten worden.
Wat heeft de kerk daarin te zeggen?

Meer en meer denk ik dat de kern van onze boodschap juist daarin moet klinken. Niet in de grote woorden van liefde en vrede, niet in sprookjes, maar in de strijd tussen ideaal en realiteit, van heel graag willen, maar toch niet bereiken.

Misschien kan het niet anders in Engeland. Maar de uitvaartdienst door collega Welmet Hudig van koningin Juliana liet zien dat het ook persoonlijker kan. Mijn grote held is de Franse priester Guy Gilbert die sprak bij het huwelijk van prins Laurent van België. Zelfs het ingewikkelde huwelijksleven van Albert en Paola kwam nog in beeld. Zo kan het dus ook.

 

Https://youtu.be/6yPd9o84vm4

Voor wie Frans verstaat

 

users.telenet.be/deversmaldevraag/bijbel2_gilbert_preek.htm

Tekst met vertaling

 

 

Tjaard Barnard

20 mei 2018

Op de step

Jeugdsentiment

Afgelopen weekend heb ik voor het eerst in jaren weer eens op een step gereden. Het is een lang verhaal hoe dat zo gekomen is. En het riep weer allerlei jeugdherinneringen boven. In 1972 reed ik voor het eerst op een mooie, blauwe step. Niet zo'n moderne, kleine kinderstep met harde, kleine wieltjes, nee 'echte', met grote luchtbanden. Ik voelde me de koning te rijk. Maar voelde me er ook een beetje mee belazerd. In 1972 ging mijn moeder namelijk fulltime werken. En als vierjarige vond ik het best wel heel ongezellig dat ze er minder vaak was. De step was een goedmakertje. Overigens was het maar goed, dat ze die baan had. Het was de mooiste tijd uit haar leven en de oudtante die toen net 65 was en voor ons gezin kwam zorgen, werd een nieuwe oma. Ook voor haar was het de mooiste periode in haar leven. Kortom: iedereen happy.

Op die step heb ik jarenlang met veel plezier gespeeld. Ik kon niet wachten tot de oudste groot genoeg was voor ook zo'n mooie step. Stad en land afgezocht, speciaal besteld per internet. Maar hij vond het maar een ouderwets ding, waarop je eigenlijk niet gezien kon worden... Maar goed, als ouder met jeugdsentiment kun je niet alles hebben.

 

Terzake

Maar nu terzake. Wat deed ik nu op die step. We zijn met vakantie in Veenhuizen. We hebben een leuke bewaarderswoning gehuurd in het Tweede Gesticht (lees Het Pauperparadijs). Aangezien het mooi weer was en we alleen de grootste heren bij ons hadden, leek het leuk om een paar solexen te huren. Twee jaar geleden waren zij namelijk nogal gefrustreerd toen tijdens een familieweekend alle oude zakken jeugdsentiment gingen ophalen op een solex en zij het moesten doen met een funfiets. Ze waren nog niet oud genoeg voor het felbegeerde roze papiertje. Jan zou een paar dagen later zijn rijbewijs halen. Hij baalde enorm dat het toen niet mocht. Maar ik wilde het risico niet nemen. Natuurlijk: het risico was niet groot. Maar zonder rijbewijs, niet verzekerd...

 

Geen rijbewijs

Zaten we zaterdagmiddag in de auto op weg naar de solexen. Jan reed.  Ik dacht, laat ik eens kijken of ik mijn rijbewijs bij me heb. Blijkt dat [...] ding al twee maanden verlopen te zijn! Balen. Geen solex voor mij. Geen autorijden tot dat het rijbewijs vernieuwd is... U begrijpt: het is dat de lieve bloedjes van kinderen erbij waren, anders was de Eeuwige vast niet onbesproken gebleven! Gelukkig had de solexboer een heel hippe step in de aanbieding. Met elektromotor. Hij ging minstens zo snel als de solexen. Ik stond op mijn step als de King of the Road en waande mij weer in 1972.

 

Leermomentje

Terug naar het roze papiertje. Elk voordeel heb z'n nadeel, zoals de grote filosoof uit 020 al eens gezegd heeft. Van alles wat je in je leven meemaakt, leer je voor het pastoraat. Zoals een goede collega het me vijf jaar geleden al zei, toen ik vertelde dat mijn huwelijk voorbij was en de dame vertrokken :

 

'Nu is het klote', zei ze, 'maar later heb je er wat aan in het pastoraat'.

 

Gelijk had ze! Zo is het ook met dit roze kaartje. Nu ik na meer dan dertig jaar niet gewoon even in de auto kon stappen als ik ergens heen wilde, voelde ik me vreselijk onthand. Hoe moest het dan wel niet voelen, als je na een leven lang autorijden opeens een leeftijd hebt bereikt dat de auto de deur uit moet? Of om bij deze locatie, Veenhuizen, te blijven: als je je rijbewijs tijdelijk kwijt bent als je wat te dorstig of wat te haastig bent geweest?

 

U begrijpt: het was een leerzaam weekendje...

 

 

Tjaard Barnard

mei 2018

 

 

Jezus en de lieve vrede
De PKN Synode over het homohuwelijk

 

Afgelopen vrijdag heeft de Synode van de PKN het niet aangedurfd. Het hete hangijzer lag al sinds 2004 op tafel: wat doen we met het homohuwelijk? Is dat gelijk aan het heterohuwelijk, althans in kerkelijke zin, of is er een wezenlijk verschil tussen beide? In 2004 kwam men tot een compromis. Het huwelijk van man en vrouw werd ingezegend. Voor anderen bleef er slechts een zegen over. In alles, in Kerkorde, in Dienstboek en in ledenadministratie werd het onderscheid duidelijk. Het ene is het ware, het andere is het niet echt. Hoe belangrijk het ook was voor hen die gezegend werden. En ook al merkte je in de praktijk van de kerkelijke handeling weinig van het verschil.
En toch bleef het wringen en was er voor een heel aantal mensen genoeg aanleiding om de zaak nog eens principieel op de agenda te zetten. Zou er nu eindelijk eens helderheid kunnen komen? Helaas. Omwille van de lieve vrede blijft het compromis bestaan. Liever een gesprek van hart tot hart dan een discussie over standpunten. En het besluit werd weer uitgesteld, om niemand de maat te nemen. Althans: vooral om de orthodoxen niet de maat te nemen, want voor homo’s blijft alles zoals het was. Met een tweederangs zegen mogen zij voort. ‘In de Protestantse Kerk gaat het om inclusief kerkzijn, delend aan de ene tafel, die ervan leeft dat God 'beide kinderen ziet, uit liefde.’ zei scriba De Reuver. De lieve vrede heeft weer overwonnen, maar laat daarbij een bepaalde groep achter. Zij moeten het maar dulden, dat ze nog altijd achtergesteld blijven.
De lieve vrede. Als er iets is, wat ik niet lees in het Evangelie is dat het wel. Als het Jezus om de lieve vrede was gegaan, zouden we nooit wat van hem hebben gehoord. Gooide hij omwille van de lieve vrede de tafels om in de tempel? Liet hij de uitleg van de farizeeërs en wetsgeleerden in hun waarde, omdat hij geen scheuring wilde maken? Was alles goed zijn ogen? Kon de overspelige vrouw gewoonweg gestenigd worden omdat hij de orthodoxen niet uit de kerk wilde jagen?
Jezus stond ergens voor. Hij koos onvoorwaardelijk. Je was voor hem of tegen hem. Niet slap er tussenin. Of zoals het aan de christenen in Laodicea wordt gezegd: ‘Jullie zijn niet tegen mij, maar ook niet voor mij. Waren jullie maar voor mij of tegen mij! Omdat jullie geen van beide zijn, wil ik niets met jullie te maken hebben.’ (Openbaring 3: 15-16).
De Remonstrantse Broederschap koos er in 1986 onvoorwaardelijk voor om alle levensverbintenissen van twee mensen te zegenen, het heterohuwelijk daaronder inbegrepen. We kunnen begrijpen dat mensen dat misschien niet willen, omdat zij op een bepaalde manier de bijbel willen lezen. Onze keus is het niet. Maar wees dan tenminste helder. Laat mensen niet in de kou staan omwille van de vrede. Kies! Want dat is wat Jezus ten diepste van ons vraagt.
Tjaard Barnard,
20 november 2017